Strategia rozwoju Województwa B
a rządowe dokumenty polityki regionalnej

Narodowa Strategia Rozwoju Regionalnego (NSRR), obok pięciu strategii sektorowych: Narodowej Strategii Wzrostu Zatrudnienia i Rozwoju Zasobów Ludzkich, Narodowej Strategii Rolnictwa i Rozwoju Terenów Wiejskich, Narodowej Strategii Rybołówstwa, Narodowej Strategii Ochrony Środowiska Przyrodniczego oraz Narodowej Strategii Rozwoju Transportu, stanowi podstawę przygotowania Narodowego Planu Rozwoju na lata 2000-2006. Wszystkie te dokumenty strategiczne będą wykorzystane przy programowaniu alokacji funduszy przedakcesyjnych Unii Europejskiej.

Prace nad Narodową Strategią Rozwoju Regionalnego zapoczątkowano w styczniu 1999 roku. W czerwcu ubiegłego roku Założenia NSRR zostały przyjęte przez Komitet Rady Ministrów do Spraw Polityki Regionalnej i Zrównoważonego Rozwoju, zaś we wrześniu 1999 r. ukazał się projekt Narodowej Strategii Rozwoju Regionalnego.

Narodowa Strategia określa kierunki i priorytety polityki rozwoju regionalnego państwa oraz ogólne zasady wyodrębniania obszarów wsparcia. Określa także zasady i kryteria wsparcia finansowego programów wojewódzkich ze środków budżetu państwa. Strategia realizowana jest poprzez program wsparcia. NSRR składa się z pięciu części, w których przedstawiono: charakter i funkcje NSRR, jej uwarunkowania, priorytety i cele strategiczne polityki rozwoju regionalnego, metody i instrumenty wsparcia rozwoju regionalnego oraz założenia dotyczące organizacji i monitoringu polityki rozwoju. Misją NSRR jest wzmocnienie konkurencyjności regionów oraz przeciwdziałanie ich marginalizacji, zaś jej priorytetami są:

Rozbudowa i modernizacja infrastruktury służącej wzmacnianiu konkurencyjności regionów.

Restrukturyzacja i dywersyfikacja bazy ekonomicznej regionów.

Rozwój zasobów ludzkich.

Wsparcie obszarów wymagających aktywizacji i w wysokim stopniu zagrożonych marginalizacją.

Rozwój międzynarodowej współpracy regionów.

W ramach każdego z w/w priorytetów realizowanych będzie 3-5 celów strategicznych.

Strategie regionalne powinny także wykazywać spójność ze Wstępnym Narodowym Planem Rozwoju na lata 2000-2006. Dokument ten będzie podstawą do uzgodnienia z Komisją Europejską Podstaw Wsparcia Wspólnoty oraz wieloletnich horyzontalnych i regionalnych programów operacyjnych obowiązujących w pierwszych latach po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej. Główne osie rozwoju Polski na lata 2000-2002 sklasyfikowano w oparciu o zasady przygotowywania strategii rozwoju dla regionów objętych Celem 1 polityki strukturalnej Unii Europejskiej. Zgodnie z tą metodologią sformułowano sześć zasadniczych osi rozwoju społeczno-gospodarczego Polski:

Poprawa konkurencyjności gospodarki poprzez modernizację i strukturalne dopasowanie sektora przemysłu i usług,

Przekształcenia strukturalne w rolnictwie i rybołówstwie, rozwój obszarów wiejskich,

Integracja gospodarki polskiej poprzez modernizację i rozbudowę sieci transportowych,

Tworzenie warunków trwałego zrównoważonego rozwoju poprzez modernizację i rozwój infrastruktury ochrony środowiska,

Rozwój zasobów ludzkich i zatrudnienia,

Wzmocnienie potencjału rozwojowego regionów i przeciwdziałanie marginalizacji niektórych obszarów.

W ramach poszczególnych osi sformułowano po kilka priorytetów (kierunków działań).

Zarządy województw ubiegając się o wsparcie finansowe programów wojewódzkich zobowiązane są do przedkładania ministrowi właściwemu do spraw polityki regionalnej wniosku o przyznanie środków oraz strategię rozwoju województwa i program wojewódzki. Wniosek ten musi wskazywać powiązania celów strategicznych województwa z kierunkami i priorytetami polityki rozwoju regionalnego państwa zawartymi w strategii i ich uszczegółowieniem zawartym w programie wsparcia.

W NSRR nie zostały jednak wyraźnie wyodrębnione zagadnienia związane z ochroną zdrowia, które stanowią bardzo istotny problem z punktu widzenia rozwoju zasobów ludzkich. W związku z powyższym wychodząc na przeciw potrzebom mieszkańców województwa małopolskiego, umieszczono w strategii rozwoju małopolski cel strategiczny „Sprawny i przyjazny pacjentowi system ochrony zdrowia”, jako jeden z najważniejszych elementów zapewniających prawidłowe funkcjonowanie społeczeństwa.